دیدگاه‌ها

آرتور بروکس از یک شام شکرگزاری پرماجرا در بارسلون آغاز می‌کند تا نشان دهد سپاسگزاری بیش از آنکه حسی خودبه‌خودی باشد، انتخابی است که می‌توان آن را تمرین کرد و خلق‌وخو و روابط را دگرگون می‌کند.

دالایی لاما و آرتور بروکس از تناقضی می‌نویسند که در دل قطبی‌شدن جهان نهفته است: مردم عمیقاً خواهان هم‌دلی‌اند و در عین حال بی‌وقفه در کشمکش. آن‌ها نشان می‌دهند شکستن چرخه تحقیر از کجا آغاز می‌شود.

باید شعلهٔ بدبینی را روشن نگه داریم: بدبینی فضیلتی برای روزگار عمیقاً آشفتهٔ ماست، روزگاری که خوش‌بینیِ خام در آن رذیلت است.

امید ضروری است. اما وقتی امیدِ واهی چشم ما را بر واقعیت می‌بندد، شاید دوره‌ای کوتاه از نومیدی همان پادزهری باشد که به آن نیاز داریم.

حتی وقتی می‌دانید چشم‌انداز تیره‌وتار است، امید می‌تواند کمک کند. امید صرفاً یک احساس نیست، بلکه راهی برای قدم‌گذاشتن به آینده است.

امیدِ خوش‌رنگ‌ولعاب با بحران‌های زمانهٔ ما همخوان به نظر نمی‌رسد. اما امید داشتن، حتی بدون احساس خوشایندِ امیدواری، می‌تواند به ما نشان دهد چه چیزهایی بیش از همه اهمیت دارند.

آیا جهان خاکستری شده است؟ می‌پرسید زندگی برای چیست؟ فلسفهٔ کی‌یرکگور شاید کمک کند شور زندگی را دوباره پیدا کنید.

پژوهش نویسنده: هر چه شفقت به خود بیشتر، ناامیدی و فرسودگی در میان کنش‌گران کمتر.

این سه اصل می‌توانند کمک کنند کنشگران از فرسودگی دور بمانند و به تلاش برای جهانی بهتر ادامه دهند.

روان‌شناسی وجودی راه‌های مشخصی برای یافتن معنا پیشنهاد می‌کند و در این روزگار اضطراب‌آور، در برابر نومیدی سپری در اختیارتان می‌گذارد.

وقتی عزیزان به‌شکلی آسیب‌زا از دست می‌روند، خانواده‌های داغ‌دیده با تبدیل سوگ به دادخواهی، ناخواسته کنشگر می‌شوند.

شادکامی همان احساس معناداری نیست. چگونه می‌توانیم زندگی‌ای معنادار پیدا کنیم، نه صرفاً زندگی‌ای شاد؟

با وجود همه پیشرفت‌های مادی، اضطراب و نارضایتی فراگیر است. دالایی لاما و آرتور بروکس ریشه این ناآرامی را در ترسی کهن می‌جویند: ترس از آنکه دیگر به ما نیازی نباشد.